Zenon Przesmycki (Miriam) – biografia - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Zenon Przesmycki urodził się 22 grudnia 1861 roku w Radzyniu Podlaskim, a zmarł 17 października 1944 w szpitalu powstańczym w Warszawie. Jego rodzina miała szlacheckie pochodzenie (pieczętowała się herbem Paprzyca).

Ten polski poeta, tłumacz, popularyzator twórczości Norwida, wydawca, bibliofil, erudyta, krytyk literacki i artystyczny okresu Młodej Polski tworzył pod pseudonimami Miriam, Jan Żagiel. Był ważną postacią życia kulturalnego w okresie Młodej Polski: Zarówno poglądy Przesmyckiego, jak i jego działalność jako animatora kultury, odegrały ważną rolę w okresie Młodej Polski (Halina Floryńska-Lalewicz).

Gimnazjalny etap edukacji ukończył ze złotym medalem, potwierdzającym jego inteligencję, zapał i chęć poszerzania horyzontów. Na miejsce studiów wybrał najpierw Włochy, potem Czechy i Francję, a w końcu Anglię. To właśnie tam, pod wpływem nowych nurtów europejskich ugruntował swe poglądy, gusta literackie, filozoficzne i plastyczne, tak żarliwie manifestowane później w bogatych korespondencjach przysyłanych do krakowskiego „Świata”.

Jego charyzmę i zdolność szybkiej aklimatyzacji w nowym środowisku dostrzeżono bardzo szybko. Mając zaledwie dwadzieścia sześć lat, objął na kilkanaście miesięcy funkcję redaktora warszawskiego „Życia” – tytułu mającego wpływ na rozwój modernizmu w Polsce.
Intensywna praca dziennikarska i wydawnicza nie przeszkodziły Przesmyckiemu w zakończeniu studiów prawniczych, które kilka lat wcześniej rozpoczął na Uniwersytecie Warszawskim.

Zarzucany kolejnymi informacjami na temat życia paryskiej i wiedeńskiej cyganerii, postanowił na własne oczy przyjrzeć się rozwojowi modernizmu w tych krajach. Wyjechał w 1889 roku, by już rok później zatęsknić i wrócić do Polski. Tej podróży zawdzięczał zgłębienie tajemnic filozofii, którą studiował w Wiedniu.

Po powrocie, w 1897 roku wszedł w skład redakcji nowo powstającego „Przeglądu Filozoficznego” oraz ponownie objął funkcję redaktora sztandarowego pisma Młodej Polski (tym razem chodziło o krakowską edycję „Życia”, która niestety – mimo usilnych prób reanimacji – istniała już tylko kilka miesięcy).

Zdobywszy solidne wydawnicze szlify, od 1901 roku przez sześć lat (z przerwami) tworzył czasopismo literacko-artystyczne „Chimera”, wydawane dość nieregularnie w Warszawie i mające ogromny wpływ na kształtowanie poglądów i świadomości ówczesnych ludzi.

Dzięki swym znajomościom i ugruntowanej pozycji w środowisku, udało mu się zwerbować do współtworzenia gazety najwybitniejsze osobowości i talenty epoki. W Chimerze publikowali m.in.: Wacław Berent, Antoni Lange, Bolesław Leśmian, Zofia Nałkowska, Jan Lemański, Jan Kasprowicz, Stefan Żeromski, Władysław Stanisław Reymont, Stanisław Przybyszewski, Leopold Staff, Stanisław Wyspiański, Maria Komornicka, Stanisław Korab-Brzozowski.

Sam także przedstawiał swe artykuły w czasopiśmie. To na łamach „Chimery” ukazały się jego najważniejsze eseje o charakterze programowym: Walka ze sztuką i Los geniuszów (1901), które spotkały się z dużym odzewem społeczeństwa i zapoczątkowały gorącą dyskusję o funkcji sztuki. Choć autor postulował natychmiastowe przywrócenie sztuce należnego jej królewskiego stanowiska Pani dusz, Wyzwolicielki z ograniczoności cielesnej, pośredniczki między indywidualnością i Absolutem, to jednak jego ideowi oponenci byli innego zdania.

”Chimera”, prócz najznakomitszych autorów epoki, zachwycała także wyrafinowaną i oryginalną formą plastyczną, tworzoną przez najwybitniejszych grafików (m.in. Józefa Mehoffera, Edwarda Okunia, Jana Stanisławskiego). Jedyną chyba wadą pisma była jego dość wysoka cena.

W sumie ukazało się 30 zeszytów zawierających ponad pięć tysięcy stron poezji, prozy i eseistyki na najwyższym poziomie (podsumowanie samego Miriama). Gdy Młoda Polska ustąpiła miejsca kolejnej epoce, Przesmycki – z wykształcenia prawnik, z natury człowiek aktywny i świadomy swej pozycji - zainteresował się polityką. Nie dość, że był członkiem Polskiej Akademii Literatury, to po pierwszej wojnie światowej został ministrem kultury i sztuki (1919), a także prezesem Polskiego Towarzystwa Ochrony Prawa Autorskiego. Jego rodzinne życie było stabilne. Od 1905 roku był żonaty z Anielą Hojne, z którą nie miał dzieci.


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Modernizm
2  Młoda Polska wobec tradycji romantycznej
3  Filozofia Schopenhauera



Komentarze: Zenon Przesmycki (Miriam) – biografia

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 





Streszczenia książek
Tagi: