Charles Baudelaire – życie i twórczość - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Charlesa Baudelaire’a, który urodził się 9 kwietnia 1821 roku w Paryżu, uważa się dziś nie tylko za jednego z najznamienitszych i zdecydowanie najpoczytniejszego poetę dziewiętnastego wieku, ale również za praojca nowoczesnej poezji. Wielki T.S. Elliot nazwał go kiedyś: największym, modelowym nowoczesnym poetą w jakimkolwiek języku. Pomimo skromnego dorobku literackiego (znaczące dzieła w jego dorobku ograniczają się do tomiku poezji, tomu prozy poetyckiej i trzech tomów przekładów dzieł Edgara Allana Poe), Baudelaire na zawsze zapisał się w historii światowej literatury głównie dzięki unikatowości i specyfice swoich dzieł.

Jego życie we Francji przypadło na burzliwe czasy, co znalazło odbicie w twórczości poety. Życie osobiste Baudelaire’a było równie, a nawet bardziej, zwichrowane. W 1827 roku, gdy Charles miał zaledwie sześć lat, umarł jego ojciec – artysta z zamiłowania, z zawodu urzędnik. Zaledwie rok później Caroline Baudelaire, która była aż o trzydzieści cztery lata młodsza od swojego zmarłego małżonka, ponownie stanęła na ślubnym kobiercu. W ten sposób ojczymem Charlesa został Jacques Aupick, generał armii francuskiej.

Baudelaire szczerze nienawidził tego człowieka, zarówno z powodów osobistych, ale również jako przedstawiciela nowo powstałych porewolucyjnych elit. Aby jak najbardziej dopiec ojczymowi pozwalał sobie na wszystko, trwoniąc rodzinny majątek i prowadząc styl życia typowy dla paryskiej bohemy. Wtedy też postanowił, że wbrew woli rodziców zostanie pisarzem, a nie prawnikiem. Burzliwa młodość Baudelaire’a do dziś szokuje, ponieważ nie tylko korzystał z usług prostytutek, ale podobno sam się prostytuował. Wiadomo, że leczył się na syfilis i rzeżączkę. Hulaszczy tryb życia szybko zaowocował również długami.

Aby ratować syna ojczym i matka wysłali go w podróż do Indii. W 1841 roku w asyście byłego kapitana armii francuskiej, który miał się nim opiekować, Baudelaire pojawił się w Kalkucie. Jednak podróż nie przyniosła żadnych skutków i już po roku poeta powrócił do rodzinnego Paryża. Jedyną korzyścią, jaką przyniósł mu pobyt zagranicą, była możliwość stworzenia legendy o dalekich podróżach i przygodach jakie rzekomo podczas nich przeżył. Ku rozpaczy rodziców Charles był jeszcze bardziej zdeterminowany by zostać literatem niż przed wyjazdem.

W paryskich tawernach, gdzie spotykała się bohema, czytał głośno swoje wiersze, których nikt nie chciał publikować. Baudelaire był znanym wówczas głównie jako dandys trwoniący pieniądze swojej rodziny. W tym okresie zakochał się w niejakiej Jeanne Duval, nieślubnej córce prostytutki z Nantes. Kobieta, choć nie była mu wierna, pozostawała przez długie lata jego kochanką.

Pierwszym opublikowanym dziełem Baudelaire’a był zbiór śmiałych artykułów poświęconych krytyce sztuki, zatytułowany Salon 1845. Nie oznaczało to jednak, wielkich zmian w jego życiu. Rosnące zadłużenie, samotność i wątpliwa przyszłość doprowadziły do próby samobójczej. W ostatniej chwili zmienił jednak zdanie i jedynie powierzchownie okaleczył się nożem. Baudelaire wkrótce po tym trafił na bruk i został bezdomnym, ponieważ rodzice odmówili mu pomocy.

W 1848 roku we Francji wybuchła rewolucja lutowa, której efektem była proklamacja II Republiki. Baudelaire brał czynny udział w rewolcie, walczył na barykadach i często publicznie oczerniał swojego ojczyma. Radość z nowego ustroju nie trwała jednak długo, ponieważ już w 1851 roku Ludwik Napoleon Bonaparte przeprowadził zamach stanu, mianując siebie Napoleonem III, Cesarzem Francuzów z łaski Bożej i woli narodu, a II Republikę zastąpiło wówczas II Cesarstwo Francuskie. Ku przerażeniu Baudelaire’a nowy władca zarządził przebudowę Paryża, która wiązała się ze zburzeniem wielu starych średniowiecznych budowli, a nawet dzielnic miasta, które artysta uważał za swój dom. „Stary” Paryż przetrwał jedynie w późniejszej twórczości poety.

Obrzydzenie polityką Cesarstwa doprowadziło do tego, że Baudelaire odrzucił rzeczywistość na rzecz świata wyimaginowanego, którego wizje osiągał dzięki narkotykom. Wielki wpływ wywarły na nim dzieła Edgara Allana Poe, które postanowił przetłumaczyć na język francuski. Był zafascynowany ciemną stroną wyobraźni amerykańskiego poety. Zachwycał się również dziełami malarzy: Eugene’a Delacroix i Edouarda Maneta, oraz muzyką Richarda Wagnera. Wszystkie te inspiracje znalazły swoje odniesienie w tomiku poezji z 1857 roku, zatytułowanym przez Baudelaire’a Kwiaty zła.

Tematyka zbioru oburzyła ówczesne władze, które wytoczyły poecie proces o naruszenie moralności społecznej. W odróżnieniu od Gustava Flauberta, przyjaciela Baudelaire’a, którego Pani Bovary spotkała się z podobnymi zarzutami, autor Kwiatów zła usłyszał wyrok skazujący. Baudelaire został zmuszony do usunięcia niektórych wierszy ze zbioru, a do tego nałożono na niego grzywnę pieniężną.

W 1859 roku dręczony chorobami, uzależnieniem od laudanum, stresem i biedą, Baudelaire powrócił do domu, gdzie po śmierci ojczyma z otwartymi ramionami przyjęła go matka. Liczne problemy finansowe zmusiły go do wyjazdu do Belgii, gdzie miał nadzieje sprzedać prawa do niektórych swoich dzieł. Zamiast tego wdał się w drobne romanse, palił opium i popadł w alkoholizm. Efektem takiego trybu życia był wylew, który nastąpił w 1866 roku. Przez ostatnie dwa lata życia Baudelaire był częściowo sparaliżowany. 31 sierpnia 1867 zmarł w Paryżu, został pochowany na cmentarzu Cimetière du Montparnasse.

Wiele z jego dzieł ukazało się pośmiertnie za sprawą matki, która spłaciła wszystkie długi syna i zajęła się publikowaniem jego twórczości.

Niektóre z opublikowanych dzieł Baudelaire’a:
- (1845) Salon 1845
- (1846) Salon 1846
- (1847) Panna Fanfarlo
- (1857) Kwiaty zła
- (1860) Sztuczne raje
- (1863) Malarz życia nowoczesnego
- (1864) Paryski spleen. Poematy prozą
- (1866) Odpryski
- (1868) Rozmaitości estetyczne
- (1868) Sztuka romantyczna
- (1897) Moje obnażone serce


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Światło księżyca - opracowanie
2  Kwiaty zła - wiadomości wstępne
3  Piosenka jesienna – opracowanie



Komentarze: Charles Baudelaire – życie i twórczość

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 



2010-03-12 14:25:10

Przypadkiem otrzymałam Sztukę Romantyczna oraz Dziennki poufne, ostatnio natomiast miałam okazję przeczytać Moje obnażone serce. Zbiór artykułów może zostać odebrany poniekąd jakko kompromitujący, ale uważam,że nikt nie jest w stanie zaprzeczyć jego Geniuszowi. Nie mówię o doskonałej sztuce poetyzacji, ale raczej Duchu, przyjrzyjmy się pewnego rodzaju fatalizmowi jaki mu towarzyszył i ściągnął na niego tak okrutną śmierć. A który dawał mu taką potęgę! Pisać na jego temat mogłabym wiele, zakończę więc wywód podziękowaniami za budowę tak rzetelnego serwisu.




Streszczenia książek
Tagi: